Waardevolle stiltes

Waardevolle stiltes

met Geen reacties

Aantrekken en afstoten
Vroeger, als jonge puber, had de stilte van de nacht en de ochtend een aantrekkingskracht op mij. Wanneer iedereen sliep kwam mijn fantasie tot leven. Schreef ik bladzijden vol van verdriet of liefde. Wanneer bij het ochtendgloren de meeste mensen nog sliepen, bracht ik de krant rond. Mijn bed verlaten, vooral in de koude maanden, was vervelend. Maar als ik dan eenmaal bezig was, vond ik het heerlijk dat ik het dorp nog een beetje voor mezelf had.

Soms was ik ook bang van de stilte. Ik was bang voor wat de stilte in mezelf mij te zeggen had. Er woedde een eeuwigdurende storm van onrust in mij. Wanneer ik die onrust voelde ging ik eten. Ongezonde dingen; vaak vet of zoet. Dat was mijn oplossing. Wegstoppen was mijn manier van de controle houden. Geen emoties. Geen onrust. Niet opvallen. Niet laten zien hoe ik me voelde.


Opvullen

Tijdens en na het aanpakken van mijn eetstoornis zocht ik manieren om de stilte te vullen. Veel knutselen. Soms gedichten en verhalen schrijven. Regelmatig op pad gaan. Muziekje aan. Studie. Social Media. Ik hield de radartjes in mijn hoofd wel druk.

Hoe kon ik de balans vinden tussen stilstaan bij dat wat ik voel EN mezelf niet gek maken met allerlei gedachten?

 

keuzes

De gedachten die mij bezighielden gingen vaak over wat ik vond dat ik anders had moeten doen. Of over mijn toekomst. Welke keuze het beste zou zijn, qua wonen, werken. Hoe wilde ik mijn leven opnieuw invullen? Ik had een koophuis samen met mijn ex-partner. Hij had elders tijdelijk onderdak met zijn nieuwe vriendin. Ik deed mijn best alles zo goed mogelijk te regelen, maar de communicatie liep stroef. De stiltes van zijn kant maakte me moedeloos. Ik wilde ook verder, maar duurde lang voordat ik wist waar en wanneer ik echt mijn leven weer op kon gaan pakken.


Met vallen en opstaan

Ik sleepte mezelf door die periode heen. Pakte de praktische dingen op, zover mogelijk. Kon bij vrienden terecht voor steun, kletspraatjes en klussen in en om het huis. Ik maakte een overzicht van waar in Nederland ik de meeste mensen kende… hoe ik dichterbij mijn zus en nichtjes kon komen te zitten, toch mijn werk kon bereiken. Waar kon ik überhaupt terecht zonder opgebouwde inschrijftijd? Na bijna een jaar de leegte en stilte van een grote eengezinswoning voor mijn kiezen te hebben gekregen, was ik heel blij dat ik in een vorm van gemeenschappelijk wonen terecht kon.


Nieuwe ervaringen

Ik was heel blij dat ik die periode achter me kon laten. Negen maanden alleen in een huis met 6 kamers viel me zwaar . Na jaren mijn leefruimte delen was het stil en kaal in huis. Niemand om je verhaal tegen te kunnen doen. En ik ben van huis uit niet iemand die snel een rondje gaat bellen.

Mijn nieuwe woonplek bevond zich in een ‘Centraal Wonen’. Een woongemeenschap voor mensen die bewust kiezen voor sociaal contact met naaste buren en zelfs huisgenoten. Samen leven. Samen eten. Samen activiteiten ondernemen. Gedeeld sanitair.

Nog steeds zoek ik de balans. Bewust neem ik momenten voor mezelf. Kies ik soms voor even niemand om me heen.
In mijn eentje op pad, naar de sauna. Een spelletjesavond of een goed gesprek met een huisgenoot. Soms ga ik zelfs een paar uur weg en laat ik mijn telefoon thuis. Even niet bereikbaar zijn. Geen Social Media. Wat een heerlijkheid.
Tijdens mijn vaste dansavond, ontmoet ik andere mensen in stilte. Er is wel muziek en de docente geeft aan wat de bedoeling is, maar ik vind stilte en rust in mezelf. En ik deel mijn beleving met gelijkgestemden. Zonder woorden. Alleen oogcontact. Soms omvatten onze handen elkaar. Als het goed voelt een kus op de wang. Het is een andere manier van contact maken. Een manier die mensen pas echt begrijpen als ze zelf openstaan voor die ervaring. Sommige dingen begrijp je pas als je het kan doorvoelen en dat lukt niet vanaf de zijlijn of via Youtube.


Zwijgen

Op dit moment is er eigenlijk nog maar één stilte waar ik moeilijk mee overweg kan.

De stilte van een ander. Het is een stilte die onzekerheid en verdriet bij me oproept. Dat heeft met een oude pijn te maken. Zwijgen doe je als je boos bent op iemand en diegene je tijd, je aandacht en je woorden ‘niet waard’ is. Een vriendin van me oppert dat zwijgen een machtsmiddel is. Dat iemand de stilte bewust of onbewust kan inzetten om de controle te houden. Ik vraag me af of het niet juist te maken heeft met onmacht. Niet weten hoe te reageren of wat te zeggen. Niet weten hoe je te uitten.


Valkuil? Of leerproces?

Als coach leer ik om te luisteren en weet ik hoe belangrijk het is de ander de tijd en ruimte te geven om op een zelf gekozen moment de stilte te verbreken. Eigen antwoorden te formuleren. Iedereen heeft een eigen leerproces en een eigen tempo.

Buiten mijn ‘coach-zijn’ ben ik gewoon een mens. Een mens in ontwikkeling. Mijn verleden heeft een betekenis gegeven aan andermans stiltes.
En het is goed om te beseffen dat mijn betekenis niet de jouwe is. Het is zelfs zo dat wanneer je verschillende mensen vraagt wat woorden als Stilte, Vertrouwen of Bewustzijn voor hen betekenen, dat je van ieder afzonderlijk een ander antwoord krijgt. Over het algemeen niet de letterlijke vertaling uit het woordenboek. Eerder een beleving van het woord.

Wanneer ik hier bewust bij STIL sta, kan ik mijn persoonlijke beleving loslaten.

Dit helpt mij te accepteren dat de mens tegenover mij ook gewoon is zoals hij (of zij) is. Dat deze persoon doet wat goed is, wat goed voelt, voor zichzelf. Net zo goed als ik dat doe.

Wat zie je

Leave a Reply