Ben ik de liefde wel waard?

Ben ik de liefde wel waard?

met 1 reactie

Het is een vraag die in hetzelfde rijtje hoort als;  Mag ik gelukkig zijn? Is dat voor mij wel bedoeld?

“Natuurlijk wel!!” zou mijn positieve en enthousiaste antwoord zijn. Maar zo werkt dat niet.
Je voelt het antwoord op die vraag. In je hart, of misschien in je buik.
Let maar op, want ergens in jouw lijf gebeurt er iets en dat gevoel bevestigd of ontkent.

Ben ik de liefde wel waard?

Wat voel je bij die vraag?  Is het gevoel licht of zwaar? Voel je ruimte, opent  je hart zich, verschijnt er een lach op je gezicht of verkramp je?

 

Zo stom!zo stom
Ik had te maken met mijn vader als kritische opvoeder, voor mijn gevoel deed ik in zijn ogen heel veel verkeerd. Ik was de jongste van 3 en voelde me vaak het domme zusje. Ik snapte vaak niet wat zij snapten. Liep er maar achteraan met alles. Toen ik van school veranderde en gepest werd, was dat voor mij de bevestiging van het bovenstaande:  ik was raar en stom. Daarom had ik geen vriendjes en vriendinnetjes, daarom hoorde ik er niet bij.

Het was misschien niet gek dat ik bevestiging zocht in ‘de liefde. Toen mijn eerste liefde in mijn leven kwam dacht ik regematig: ‘Wat moet je met mij? Er zijn zoveel meiden echt veel leuker dan ik ben. Als je daarachter komt, ben ik je kwijt!’

 


Hou maar niet van mij!

Het ene moment liep ik op mijn tenen om die ander bij me te houden en me geliefd te voelen.
Op andere momenten deed ik of zei ik precies datgene waarmee ik afstootte. Mijn moeder zei weleens: als jij hulp nodig hebt, dan zou iedereen voor je klaar willen staan als je het gewoon vraagt, maar jij door hoe je je uit, zullen mensen op dat moment juist geneigd zijn zich van je af te keren.

Ik wist niet dat ik dat deed. Of waarom.

Net als dat ik nog nooit zo smoorverliefd was als op mannen die onbereikbaar waren. Had dat niet stiekem met hetzelfde te maken? Hou maar niet van mij. Want als jij niet écht van mij hoeft te houden, als jij lekker daar op een afstand blijft, dan hoef ik niet écht kwetsbaar te zijn. Dan bescherm ik mezelf tegen de pijn en de afwijzing. Toch?

 

Wie is verantwoordelijk?
In mijn relaties en sommige van mijn vriendschappen vond ik vooral het geluk van die ander belangrijk.  Andersom maakten zij mij dan ook wel gelukkig. Ik rekende op die wederkerigheid. Niet beseffend dat ik er afhankelijk van was. Dat ik die ander als verantwoordelijke aanwees voor mijn geluk. Ik liet mijn bestaansrecht afhangen van de liefde of erkenning die ik kreeg van die ander. Mijn grootste leermeester was degene die zich daar niet verantwoordelijk voor liet stellen. Hij was niet verantwoordelijk voor mijn geluk. Hij hoefde mij geen goed gevoel over mezelf te geven. Hij was niet zijn ‘taak’ om mijn onzekerheid niet weg te nemen. De keren dat hij het wel probeerde, was het hem niet gelukt. Die onzekerheid zat in mij. Daar moest ik zelf iets mee doen.

 

Mijn eigen beste vriendin
Jaja!? Dacht ik de eerste keer dat ik dat hoorde.

Dat kan toch niet? Maar het grootste probleem was waarschijnlijk vooral in dat ik mezelf niet zo leuk vond. Mijn coach zei tegen me dat ikzelf de enigste persoon was op wie ten alle tijden kon rekenen. Dan moest ik er alleen wel voor mezelf zijn, zoals een vriendin.  Ik kon ook doorgaan zoals ik dat deed. Wat betekende dat ik mijn geluk altijd van anderen liet afhangen. Of ik kon voor mijn eigen geluk gaan zorgen. Onderzoeken: wat maakt mij blij, wat heb ik nodig?

Het was even slikken, maar dat ben ik gaan doen. En nu ik weer een partner heb gevonden, deel ik mijn geluksgevoel met hem. Ik zie hem als BONUS. Hij is de slagroom op mijn chocoladetaart. Ik loop niet meer op mijn tenen om hem te pleasen. Dit is wie ik ben! Ik wil nog steeds graag ‘een leuk mens’ zijn. Maar ik vind het vooral belangrijk dat ik mezelf een leuk mens vind. Dat op de eerste plaats.


Zelfwaardering

Dat is de eerste stap. Lief zijn voor jezelf. Jezelf een hart onder de riem steken. Jezelf vergeving schenken, want iedereen maakt fouten. Tegen een vriendin zou je dan zeggen dat het allemaal niet zo erg is. Dus waarom zou je jezelf ervoor blijven straffen?

Misschien moet je beginnen als klein zaadje in een potje aarde. Met zorg en positieve aandacht wordt je een mooie bloem. Door de bloem te koesteren, groeit jouw zelfwaardering, zelfvertrouwen en de liefde voor jezelf. Ongemerkt. Iedere dag een klein stukje.

Het heeft zijn tijd nodig. Soms kan een gebeurtenis, of iets dat tegen je wordt gezegd, het proces versnellen. Omdat je je ineens iets bewust wordt. Zolang je maar volhoudt… de zorg en de koestering.

Want uit eigen ervaring weet ik nu, dat je het op een dag oprecht voelt, in je hart, of ergens anders in je lijf:

Ik ben de liefde waard!

ik ben de liefde waard

One Response

  1. Joost
    | Beantwoorden

    8-4-16 : Wat een mooie blog Wendy. Zo helemaal vanuit je hart. Geniet volop van de mens die je (nu) bent. En alvast een fijn wknd met je “Bonus”. …;)

Leave a Reply