Blinde vlekken

Blinde vlekken

met Geen reacties

Zaterdag 28 november was ik aanwezig van de Eetstoornis Bewust Zijn dag. Ik ging voor een stukje inspiratie voor mijn werk met cliënten die nog midden in hun proces zitten en ook om wat contacten op doen in ‘het netwerk’ van de eetstoornissen.

 

Wat ik zaterdag kreeg was veel meer dan dat.
Door te luisteren naar de verschillende ervaringen van andere mensen met een eetstoornis werd mij pijnlijk duidelijk wat ik tijdens mijn eigen worsteling met mijn eetstoornis had gemist. Mijn verhaal ging over mij en eigenlijk alleen maar over mij. Mijn ouders en mijn partners hadden geen rol gespeeld in dat verhaal. Ze waren er geen deel van geweest. Zo had ik het gevoeld en zo had ik mijn ervaringsverhaal ook opgeschreven voor wanneer ik als gastspreker voor de klas stond.

 

Raar maar waar?
Mijn eetstoornis heeft een behoorlijk grote rol gespeeld in mijn leven, bijna 20 jaar lang. Mijn vele dieetpogingen en mijn groeiende gewicht waren een uiting van die eetstoornis. Mijn moeder en haar vrouw hebben me veel gesteund in mijn pogingen om af te vallen. Door de komst van mijn moeders nieuwe partner in ons gezin, werd er voor het eerst écht gepraat. Dat was in het begin heel erg wennen.. Mijn eetstoornis en kleine stiekeme gedragingen die daaruit voortkwamen zijn echter niet aan bod gekomen. Niet zover ik me kan herinneren. Misschien dat ik me al puber nog onvoldoende besefte waar ik mee bezig was en dat ik me doodschaamde voor de dingen waar ik me wel van bewust was.


Ik werd verliefd..

Ik kreeg een leuke vriend, ik ging samenwonen en ik had het helemaal voor elkaar. Op mijn 19e. Het was allemaal leuk en vooral dat wilde ik ook dat de de buitenwereld zag. Aan andere kant van medaille was ik onzeker. Wat moest hij met mij? Iedere meid was sowieso leuker dan ik. En dan zijn familie. Was ik wel goed genoeg om daar bij te horen? Ik liep op mijn tenen én ik was altijd bang dat ze zouden zien dat ik eigenlijk niet zoveel voorstelde. Niet zoveel presteerde. Niet zo talentvol was als de rest van de familie.

 

biggirl 2009 Het probleem
In de jaren die volgden werd ik mij bewust dat mijn manier van omgaan met eten misschien niet helemaal normaal was.
Ik vond het probleem in eerste instantie niet zo ernstig. Niets wat ik zelf niet kon oplossen.
Mijn best doen, het beste meisje van de klas zijn, op mijn tenen lopen om geaccepteerd te worden. Maar me nooit geaccepteerd voelen. Ik leidde een dubbelleven – ik en mijn eetstoornis – en naar de buitenwereld wilde ik zo goed mogelijk overkomen. In de relatie gingen mijn emoties alle kanten uit en wist vriendlief eigenlijk niet goed wat hij met me aan moest.

De relatie ging uit. Ik voelde me in de steek gelaten. Meer dan ooit ervoor.

Er kwam een nieuwe man in mijn leven. Iemand die ik het beste van mezelf wilde geven. Een onmogelijke taak als je hart nog aan een ander toebehoort én is het beste niet eigenlijk iets wat je jezelf eerst moet gunnen? Ik deed mijn best om hem gelukkig te maken, waar ik niet in slaagde. Later zou ik erachter komen dat je een ander niet gelukkig kan maken..


Aan het werk
Uiteindelijk kwam ik op het punt dat het niet meer kon zo. Mijn gewicht werd voor mijzelf een probleem. Het zat mijn vriend in de weg, ook al zei hij het niet met zoveel woorden. Daarbij wilde ik heel graag kinderen en zoveel als ik woog zou dat waarschijnlijk altijd bij een wens blijven. Ik ging met mezelf aan het werk. Ik vond het lastig om er thuis over te praten Er kwamen veel verwijten en kritiek op wat ik deed, in plaats van dat ik me gesteund voelde.

Vlak na mijn behandeling maakte hij het uit en stond ik er alleen voor, opnieuw. Maar in alle eerlijkheid voelde het voor mij niet alsof het heel anders was dan toen we nog samen waren.

Misschien herinner ik me sommige dingen uiteindelijk anders dan ze zijn geweest.

 

Dankzij de Eetstoornis Bewust Zijn dag besef ik me twee dingen.

  1. Ik voelde me een groot deel van mijn leven niet gezien door mijn ouders en partners.
    Daarom maakten ze voor mij geen deel uit van mijn ervaringsverhaal.
  2. Ik liet mezelf nooit 100% zien want ik was er van overtuigd dat ik niet leuk genoeg was, niet goed genoeg was, te raar… en dat als mensen mij echt zouden leren kennen dat ze me toch niet zouden moeten, of zelfs zouden verlaten.

 

Mijn eigen werkelijkheid
Ik heb al die jaren op deze manier mijn eigen werkelijkheid gecreëerd. Dat ik mij alleen voelde staan betekent niet dat ik alleen was. Dat ik me niet gezien voelde, betekent niet dat mensen me niet hebben gezien of zich betrokken bij me voelen.

Ik heb me in de steek gelaten gevoeld, wat dubbel is, omdat ik ook een hele belangrijke dingen niet heb gedeeld. Ik ben me niet altijd bewust geweest van dat ik dat deed. Of hoe. Soms kwam het vanuit pure onzekerheid, soms wist ik ook niet hoe het anders kon.. dit was hoe ik het altijd gedaan had.


Blinde vlekken

Ik heb de afgelopen jaren een hoop geleerd, door mijn opleidingen en vanuit mijn ervaringen. Ik ken en herken de valkuilen en de overtuigingen die een mens kan hebben. Ik kan een ander hierbij begeleiden en de juiste vragen stellen om tot de kern te komen. Samen met een cliënt tot hele mooie resultaten komen en positieve veranderingen inzetten. EN nog steeds ben ik niet perfect. Ik heb mijn eigen valkuilen en soms kost het tijd om deze te herkennen. Soms helpt het om dingen vanuit een ander perspectief te bekijken.

Blinde vlekken noemen ze dat…

Dit weekend ben ik als mens, als ervaringsdeskundige én als coach weer een stuk wijzer geworden dan ik was.

 

Eetstoornis bewust zijn dag

Leave a Reply