Big & Beautiful

met Geen reacties

Jarenlang keek ik dwars door mijn spiegelbeeld heen.Zelfacceptie Big & Beautiful
Want wat zou ik zien als ik werkelijk mijn ogen zou richten op die verschijning tegenover mij? Ik zag een dikke trol. Ik vond mezelf walgelijk, niks mooi. Mijn vrienden en familie hielden van mij om mijn goede karakter. Wat zou er gebeuren als ze erachter zouden komen hoe ik echt ben? Ik liep op mijn tenen, zodat iedereen mij aardig zou vinden. Als ik het iedereen maar naar de zin maakte, dan zou het misschien allemaal wel goed komen met mij.

Dat werd mijn hoogste doel in het leven.
Er voor anderen zijn, anderen helpen, steunen, pleasen. Dan zou ik vast nooit echt alleen zijn. Op mijn 18e kreeg ik mijn eerste echte vriendje. Ik wist het zeker, ik hield van hem, hij zou me nooit verlaten. Er was iemand die voor altijd van mij hield en me dat elke dag kon vertellen. Wat een geluk! Hij zou mij gelukkig maken.. en ik hem natuurlijk.

Dat ging wel een paar jaar goed.
Ik was heel gelukkig en ook erg afhankelijk. En wat je niet ziet bestaat niet.. Dingen die me verdrietig maakte – als hij ze niet kon oplossen – deed ik gewoon of ze niet bestonden en ik verdoofde het gevoel met eten, veel eten, ongezond eten, lekker eten. De relatie ging uit. Mijn grote liefde geloofde niet meer in ons. Wij samen tot we oud en bejaard zouden zijn, het was voorbij.

PANIEK!

 

De leegte was vlot opgevuld.
Maar ik wist diep in mijn hart, dat wat ik toen voelde, het zou nooit nooit nooit hetzelfde kunnen zijn. Ik was mijn maatje kwijt, iemand bij wie ik me goed en veilig voelde. Mijn beste vriend.. weg. Ik ging graven in mijn herinneringen. Waar ging het mis? Wat had ik verkeerd gedaan? Vanalles, was mijn conclusie en ik zou leren om het allemaal anders en beter te doen! Ik ging hulp zoeken, om mijn verleden te verwerken, de relatiebreuk te verwerken, er was zoveel mis met mij, ik moest gefixt worden. Anders zou het nooit goed komen!

Verschillende behandeltrajecten volgden.
Stukje bij beetje leerde ik mezelf leuk vinden en waarderen. Ik leerde mezelf in de spiegel te bekijken, aan te kijken. Ik nam mezelf niet meer iedere misstap of stommiteit kwalijk. Ik leerde mezelf een beetje kennen en herontdekte lang vergeten dromen, wensen, hobby’s. Ik begon te beseffen dat er een reden was waarom zoveel vrienden er voor me willen zijn. Dat ik eigenlijk best leuk ben.

Toen mijn tweede langere relatie uitging, ontmoette ik een coach die mij verder hielp en steunde naar zelfstandigheid. Ik volgde cursussen NLP bij haar en kon ineens van een afstandje bekijken hoe ik dingen deed, waarom. Wat leverde bepaalde gedragspatronen mij op? En waarom koos ik de mannen die ik had gekozen? Ik voelde me fysiek aangetrokken tot mannen van een tegenovergesteld postuur. Was het omdat ik dik/vol/groter beschouwde als onaantrekkelijk? Het bleek veel verder te gaan dan dat. Er kwam een gevoel van onveiligheid en angst om de hoek, waar ik het bestaan nooit eerder van had beseft en tegelijk was ik ontzettend nieuwsgierig om te onderzoeken waar dit vandaan kwam.

Van bang en afhankelijk vogeltje, transformeerde ik in de laatste jaren naar een stoer meisje met groeiend zelfvertrouwen.
Onwijs trots gevoel wanneer ik een hindernis neem waarvan ik dacht, dat durf ik NOOIT!

Zoals voor de klas staan en mijn verhaal vertellen, dat ik een eetstoornis heb en hoe ik zo dik ben geworden.
Of wanneer mijn schrijfwerk, welk onderwerp of genre dan ook gepubliceerd wordt! Wanneer ik voordraag uit eigen werk waar ik mijn ziel en zaligheid in heb neergelegd. Wanneer ik alleen op reis ga en mezelf staande moet houden in een vreemd land.

Het was vlak voor zo’n reis dat ik mijzelf in de armen vond van een volle man.
Ik wist niet goed wat me overkwam. Zo veilig en fijn had ik me nog nooit gevoeld (of het was in ieder geval wel heel lang geleden) en toen hij zei: “Nu weet je wat er na Afrika op je wacht,” smolt ik. Fuck Afrika! Ik blijf hier. Bij hem. Hij is té leuk. Maar stoere vrouwen doen dat niet en ik vertrok. Dit was wat ik wilde en dit keer zou ik daarvoor gaan. Geen man waarvoor ik dat zou laten schieten. Na Afrika, wie weet.

Door mijn reis en daarna kwam ik erachter wat het betekende om Big en Beautiful te zijn. Misschien is het de uitstraling van mijn nieuwe ‘verbeterde’ ik. Misschien is de waardering er altijd geweest en zag ik het gewoonweg niet. Er blijken tal val mannen te zijn waar ik bij in de smaak val. Die me vertellen hoe mooi ze mijn rondingen vinden, mijn volle bovenarmen. Hoewel ik mezelf nu ook in een ander licht zie, het voelt toch raar. Bewondering krijgen voor iets wat ik zelf zo lelijk vond en waar ook anderen me herhaaldelijk mee neerhaalden. En hoe ga ik ontdekken of ze dan alleen naar mijn buitenkant kijken, of het hele pakketje met innerlijk en uiterlijk waarderen? Wanneer ik er klaar voor ben, vind ik daar vast ook een antwoord op.

Het blijft me verwonderen hoe goed ik het getroffen heb met de mensen om mij heen.
Mensen die er echt voor me willen zijn en me steunen als ik er even doorheen zit en met me vieren wanneer het goed gaat. Ik kijk naar wat ik geleerd heb en over mezelf en anderen heb mogen ontdekken en zie het allemaal als mooie cadeautjes.

Ik voel me ontzettend rijk, geliefd, BIG en BEAUTIFUL.

 

Dit blog is geschreven op: 29 januari 2014, vlak voordat ik begon met werken aan mijn gezondheid en conditie.

Leave a Reply