A-B-C – Ik kap ermee!

A-B-C – Ik kap ermee!

met 1 reactie

“A-B-C Ik kap ermee!”

Ik herinner mij hoe dit over het schoolplein werd geroepen. Het galmde over de grijze tegels. Die galm kwam altijd van anderen. Na een tijdje spelen wilden ze een nieuw spelletje of gingen ze naar huis. Ik speelde mee. En als het klaar was, was het klaar. Maar ik was niet degene die snel zou stoppen. Ik vond het allemaal veel te leuk en wilde met iedereen wel vriendjes zijn.


Vrienden
Het was pas na mijn 20ste dat ik voorzichtig voor mezelf toegaf dat ik sommige mensen echt stom vond. Dat ik niet iedereen in mijn buurt wilde hebben. Niet iedereen kan je vriend zijn. Dat laatste besefte ik eigenlijk pas toen een vriendin onze vriendschap beëindigde en ik vooral opluchting voelde.

Dezelfde opluchting die ik voelde toen mijn relatie een paar jaar later over was en ik een tijdelijk plekje voor mezelf had gevonden. Ik had me teveel aangetrokken van hoe anderen vonden dat ik moest denken en voelen. Ik had me verantwoordelijk gevoeld voor het geluk van anderen. Ik had me schuldig gevoeld omdat ik niet aan hun verwachtingen kon voldoen.


Verborgen agenda

Jarenlang heb ik alles gedaan om het de mensen om me heen naar de zin te maken. Vriendjes te blijven. Mijn uiterste best doen om een goede dochter te zijn. Een goede zus. Uit onzekerheid om mensen teleur te stellen, verdriet te doen of boos te maken, wilde ik altijd de juiste dingen doen en zeggen. Soms leek het zelfs of de onzekerheid mij overnam. Wat als ik heel stoms zou zeggen of doen en dat iemand echt uit mijn leven zou lopen? De angst werkte bijna verlammend en ik me ging verontschuldigen voor wie ik was. Herhaaldelijk. Steeds maar benadrukken dat ik alleen maar goede bedoelingen had en geen verborgen agenda.

Maar ik had wel een verborgen agenda:
Ik wilde niet verlaten worden door iemand die mij dierbaar was.
Ik wilde ook nog dat de die ander mij een leuk, interessant, sterk, stoer en slim persoon vond.
Ik wilde dat die ander graag tijd met me doorbracht.
Ik wilde dat mijn ouders, mijn broer en mijn zus trots op me waren.
Ik wilde dat iedereen die belangrijk voor me is – ten alle tijden – blindelings al het vertrouwen van de wereld in mij hadden.

verborgen agenda


Ben ik wel goed genoeg?

Het was een goede les dat het niet zo werkte. Voor mij werkte het niet.

Steeds vaker dacht ik dingen als:
Wat doe ik niet goed?
Ben ik niet goed en leuk genoeg zoals ik ben?

Ik schaamde me meteen al voor de gedachte. Zoiets kon ik toch niet rechtstreeks vragen?
Alleen al de vraag: “Ben ik niet goed genoeg?” deed me zeer.

Wat zou er gebeuren wanneer het antwoord was: “Nou inderdaad! Ik ben blij dat je het zelf inziet.”
Omdat ik op deze manier mijn eigen werkelijkheid al gecreëerd heb, komt het niet meer binnen als iemand het tegenspreekt. Want dan wordt het gezegd om mij een goed gevoel te geven. Alleen uit medelijden.


Het goede antwoord

Er is geen goed antwoord. Er is geen antwoord van buitenaf dat mij bevestigd in mijn eigenwaarde.
Het enige dat belangrijk is, is dat ik blij ben met mezelf en hoe ik dingen aanpak.

Natuurlijk ben ik wel goed genoeg!

Want ik mag mijn eigen maatstaven aanhouden. Wanneer ik mijn best doe om alle ballen in de lucht te houden, is er een kans dat dat me niet lukt. Ik hou er rekening mee dat er eentje kan vallen. Het is mijn eigen verantwoordelijkheid wanneer ik die dan even laat liggen en me op de rest focus . Iedereen heeft zijn eigen aanpak en zijn eigen tijd nodig.


Op eigen benen

Het is iets dat steeds sterker wordt. Dat vertrouwen in mezelf.
Dat ik keuzes maak die goed zijn voor mij. Dat ik me niet hoef te verontschuldigen voor wie ik ben.

Ja, wanneer ik een fout maak, erken ik het en krijg je mijn oprechte excuses.
En ik vraag advies en hulp als ik ergens niet uitkom. Maar als je vindt dat ik te chaotisch , te wollig, te dik, te eigenwijs, te lief, te ongeduldig, te sarcastisch, te raar, te happydepeppy-roze-bril of to-much a dramaqueen ben.. jammer voor jou!

A-B-C, Ik kap ermee!!

Ik zeg geen sorry meer voor wie ik ben

of hoe ik mijn leven leef.

 

Ik ben ik!

En dat is goed genoeg!

abc 3 Goed zoals ik ben

One Response

  1. Ronald Mulder
    | Beantwoorden

    Geweldig verhaal. Wendelot. Voor mij op veel punten herkenbaar en invoelbaar!
    Jij bent al ver gekomen met je inzicht over je verlangens en je zijn. Van jezelf houden is zo belangrijk en Wendelot: jij bent geweldig zoals je bent!

    Veel levensgeluk!!

    Lieve groet,
    Ronald

Leave a Reply